09 Mayıs 2010

-tarhana kokulu analara-

   Bir duadır anne adı ,hep zor anlarımızda hatırladığımız ,olur olmadık yerlerde canımız  acıyınca ondandır "anne" diye bağırmamız... Bilirim, beni beklerken duyduğun özlemi ve bir o kadar da bana iyi bir hayat verebilmek için çektiğin çileyi...

   Bir tohumdum; attın beni toprağına,körpe bir fidan oldum memenle verdiğin süt can suyum oldu. Eğdim önünde topraktan çıkan başımı, sen güneş oldun başımda ve ben hayat buldum her dalımda. Eyy! Anadolu'nun kızı; adı "ana" olan kadın ve en güzel kadın ismi olan "ana"  sen bütün çocukların anası ve ben bütün Anadolu kızlarının çocuğu... Ben binlerce defa doğdum ve sen binlerce defa doğurdun, Anadolu'nun her kasabasında ve  köyünde...

" Herkesin anası bir defa ölür;

ölür kınaları, yemek tarifleri ve türküleri.

Herkesin anası bir defa ölür;

ölür sevgileri, kokuları ve öpüşleri… "

   Diyor şair...  lakin ölmez benim annem; yaşıyordur bir yerlerde... Tütün topluyordur Ege'de... Çukurova'da pamuk topluyordur elleri nasırlı, alnı ter içinde... Buğday ekiyordur Haymana Ovası'nda; çatlamış avuçları içinde binlerce kardeşim... Ya da süt sağıyordur Erzurum-Kars yaylalarında... Bilmem belkide çay biçiyordur Karadeniz'de... Benim annem Anadolu'nun her yerinde.

   Ölmez benim annem... Şimdi Kocatepe'ye mermi taşımak için bekliyordur hazır... Ölmez benim annem, o daha beni doğuracak Bozok Yaylası'nda, Harput ellerinde, Ağrı Dağı'nın eteklerinde ya da İstanbul'un en zengin semptinde...

   Ölmez benim annem... Dilekler tutacak ulu ağaçlara bez bağlayarak... Ve  sırma saçlarına aklar düşecek çektiği çilenin kanıtı... Kınalar yaktığı ak elleri her bayram sabahı yeniden öpülecek... Türküler söyleyecek en güzel sesiyle... Ağıtlar yakacak her dilde benim annem...

          Bir gün bize  bu sevgi ve sabrı gösteren annelerimize karşılığını verebilme imkanı bulabilmek dilekleriyle...

Suat KILIÇ - Olcay BAĞIR